Las mametas

Un pichòt de uèit ans, interogat seriosament per sa mèstra d’escòla sus çò que pensava de las mametas responguèt :

Una mameta es una femna qu’a pas d’enfants ; es per aquò qu’aima los enfants dels autres.

E contunha : Las mametas an res de far ; an son que d’ésser aquí. Quand vos menan en passejada, marchan dapasset, sens prautir las bèlas fuelhas e las canilhas. Disan jamai : « Marcha mai lèu ! ». En general, son gròssas, mas pas tròp per poder estacar lors cauçaduras.

Sabon qu’òm a totjorn besonh d’un segond tròç de pastís o del mai gròs. Una vèrtadiera mameta tusta jamai un enfant ; se met en colèra en risent. Las mametas pòrtan de lunetas e, de còps, pòdon mème levar lors dents.

Quand vos lièjon d’istòrias, sautan jamai un tròç e an res contre se òm lor demanda la metèissa istòria mai d’un còp. Las mametas son los sols adultes qu’an totjorn lo temps. Son pas tant fragila que lo dison, quitament se mòron mai sovent que nosautres. Tot lo mond deuriá ensajar d’aver una mameta, subretot los qu’an pas la television.